AAAH, ZICHTBAAR ZIJN!
Ik ben niet iemand die met heel veel plezier het middelpunt van de aandacht zoekt. Alle ogen op mij gericht? Aaah, iiieewww! Nee, de achtergrond is voor mij de comfortabele plek waar ik rustig kan nadenken over wat anderen zeggen, wat ik ergens van vind en welke eigen bijdrage ik écht de moeite waard vind om de wereld in te slingeren. Ben ik daar blij mee? Nja!
Ik denk dat het in veel gevallen meerwaarde heeft om goed na te denken over iets wat je deelt. Überhaupt om goed na te denken. Hoe langer je ergens bij stilstaat, hoe groter de kans dat de uitkomst dichtbij je kern ligt, nuances bevat, en er over mogelijke hindernissen al goed is nagedacht. Althans, dat dacht ik altijd. Ik weet inmiddels ook dat het juist goed kan zijn om gewoon te doen in plaats van te veel te denken. Erop te vertrouwen dat mijn intuïtie me ook heel snel de juiste richting op kan sturen. Het enige wat dan nodig is, is mezelf kennen en daar dichtbij blijven.
Misschien nog wel een belangrijker gevolg van eindeloos nadenken: mijn vlammetje dooft langzaam uit. Want wanneer ben je uitgedacht? Ik bleef de afgelopen weken ook weer wat meer hangen in mijn hoofd. Het resultaat? Minder zin en energie om bezig te zijn met waar ik echt blij van word: fotografie, schrijven en de verbinding met mensen. Voor je het weet ben je een paar maanden verder en weet alleen je familie en de hond van de buren nog dat je bestaat. Het kan zo ontzettend lastig zijn om vanuit stilstand weer in beweging te komen!
En ja, het is veilig om niets van mezelf te laten zien, maar hoeveel is die veiligheid waard? En ook: hoe zou de wereld eruitzien als ik die veiligheid verlaat en zeg: ‘Hallo, hier ben ik en ik heb me toch wat leuks voor je’? Kan dat misschien ook wel heel fijn en bevrijdend zijn? Het zou makkelijk zijn als mensen automatisch naar mijn fotografie worden getrokken terwijl ik voor de zevenhondervierenveertigste keer bedenk wat ik nou eens van mezelf wil laten zien. Zo werkt het alleen niet. Nee, dat is ongeveer net zo realistisch als dat het Nederlands elftal het WK voetbal wint met een trainer die bijvoorbeeld Ronald Koeman heet, om maar een naam te noemen.
De afgelopen jaren heb ik bovendien gemerkt dat het superleuk kan zijn om zichtbaar te zijn met iets waar mijn hart vol van is. Om dat gewoon te laten vloeien. In eerste instantie voor mezelf, maar het geeft zeker ook energie als ik er anderen blij mee kan maken. Door steeds beter te weten wie ik ben, hoef ik er niet de hele zomervakantie over te doen om een stukje tekst als dit te schrijven. Nee, dat kan ook prima in een uur, zomaar op een zaterdagochtend als ik de drang voel om wat te tikken. Ik mag erop vertrouwen dat mijn zichtbaarheid ook dán waarde heeft.
Herken je jezelf in de worsteling van zichtbaar zijn? Dan lijkt het me oprecht superleuk om een (online) koffietje te doen en te kijken of ik iets voor je kan betekenen. Ik wéét hoe lastig het kan zijn om die veilige plek te verlaten, maar ik weet ook hoeveel het kan opleveren als je dat tóch doet.
Groetjes en fijn weekend!
